Sizlerle Karantina Künyesi

    Bonjour, les amis!

    Bonjour, je! 

    Efendim bu yazıyı siz yazdığınız için kendime de merhaba demek istedim. Benim için de farklı bir deneyim olacak bu ve gerçekten düşündüğümden daha fazla zorlanıyorum. Size bu yazının duyurusunu yaptığımdan beri ‘Acaba bu yazıyı nasıl yazacağım?’ diye düşünüyorum. İnanın hepinizin cevaplarını isimlerinizle beraber teker teker yazmayı bile düşündüm ama tabii ki böyle yapmayacağım çünkü neden kendimi zor duruma sokmayayım değil mi? Beni artık tanıyorsunuz. O zaman ben giriş kısmını çok uzatmayayım efendim çünkü sizin yorumlarınıza bol bol yer vermek istiyorum.

    Şöyle soruları ufaktan hatırlayacak olursak size genel olarak karantina başlangıcındaki düşüncelerinizi, bu süreçte yaşadıklarınızı ve bittiğinde yapacaklarınızı sormuştum. Gerçekten gelen cevaplar çok güzeldi. Beklediğimden daha fazla ilgi gördü bunu da belirtmeliyim. Yine konuyu dağıtmaya başladım ben hemen toparlıyorum.

    Evet efendim karantina başlarken düşündüklerinize bakacak olursam cevapları 3’e ayırabilirim sanırım. Bu sürecin kötü geçeceğini düşünenler, karantina olmasa da karantina hayatı yaşıyormuşum zaten bir şey değişmedi diyenler ve bu sürecin kısa süreceğini düşünenler. Şu an sizi bir dakikalık hüzne davet ediyorum. Bu 3 grubun cevabında da beni hüzünlendiren bir şeyler var efendim. Eminim siz de fark etmişsinizdir. Ve genel olarak karantina çoğumuzun beklediği gibi geçmiş yani şu sürecin kısa olacağını düşünenler hariç. Kendi yorumumu katmam gerekirse (kendi düşüncemi katmazsam sonrasında ağlayabilirdim mazur görün lütfen) ben de bu kadar uzayacağını düşünmemiştim efendim gerçekten 2-3 hafta sonra üniversiteye dönmeyi umut ediyordum. Olsun…

    Bu süreçte herkes evinde yarım bıraktığı işleri tamamlamış ya da evdekilerle daha fazla vakit geçirmiş bence bu gerçekten verimli. Hiçbir şey yapmayanları saymıyorum tabii verimli geçirmeyenler de olmuş bu süreci. Olsun…

    Bu süreçte en çok arkadaşarımızla , akrabalarımızla yani yakınlarımızla beraber vakit geçirmeyi özlemişiz ha bi’ de döner ve Burger King’i. Bu ikili önemli. Bu arada hala Burger’ın burayı görmesini bekliyorum. (Hayır efendim reklam falan almadım ama o zamanlar da gelecek) Bu yüzden de ilk yapacağımız şey uzun süre ayrı kaldığımız insanlarla görüşmek ve yemek yemeye gitmek olacak. Siz öyle dediniz efendim.

    Son olarak telafi olayına gelecek olursam kiminiz zamanın geçip gittiğini ne yaparsak yapalım tamamen telafi edemeyeceğinizi söylediniz. Haklılık payınız var. Tabii bir yandan da telafi edemeyeceğimizi bilsek bile bunun için uğraşacağız, yorumlarınızda bunu gördüm. Bazılarınız hızlanmış programlar hazırlayarak, bazılarınız bir müddet eve uğramayarak telafi etmeyi düşünmüşsünüz. Sormazsınız biliyorum ama eğer bana soracak olursanız ben telafi sürecini Ankara’ya bırakıyorum. Bunu öğrenmek sizi çok mutlu etmiştir eminim.

    Evet efendim genel olarak yorumlarınız böyleydi. Öncelikle bu yazı fikrimde bana destek olan, bana ulaşabilecekleri her yerden yorum yapan yorum yapmasa bile bu işin üstesinden gelebileceğime olan inancımı artıran herkese çok teşekkür ederim. Sanırım üstesinden de geldim tabii ki sizin sayenizde. Bu farklı yazının heyecanıyla yapamadığım, eksik kalan bir yer olduysa da affola efendim. O zaman gidiyorum daha fazla uzatmadan. Umarım bir an önce tamamen normalleşmiş ve korkusuzca dışarıya çıkabilecek durumda oluruz. Unutmadan son bir şey daha, gelen yorumlardan bir tanesi çok hoşuma gitmişti ve kesinlikle burada yer vermem gerekiyor efendim. Bu süreçte insanın bir çok şeye yetebildiğini fark ettik. Yeri geldiğinde aşçı, kuaför ve bir sürü şey daha olabildik. Bu da olayın görmemiz gereken pozitif tarafı ve çok güzel bir tarafı. Bunu fark ettirdiğiniz için de teşekkürler.

Au revoir, les amis!

Au revoir, je!